Τα πρωτοσέλιδα της υγείας...

Πραγματικό σοκ μου προκάλεσε η ανακάλυψη--πρωτοσέλιδα μάλιστα-του Τύπου στο Ελλαδιστάν.
Λες και τόσους μήνες όλα έβαιναν σε ανεκτές ταχύτητες στα δημόσια νοσοκομεία. Λες και τόσους μήνες τώρα οι γιατροί δεν εργάζονταν εθελοντικά στα Επείγοντα καθώς είχαν αποφασίσει επίσχεση εργασίας μέχρι την εξόφληση των δεδουλευμένων τους.
Η απουσία οποιασδήποτε ανάρτησης για ενάμισι μήνα οφείλεται σε έναν αιφνίδιο πρόβλημα υγείας που με ανάγκασε να περάσω μια οδύσσεια μέχρι να μπορέσω να χειρουργηθώ. Όχι βεβαίως σε δημόσιο νοσοκομείο, λόγω της επίσχεσης.
Μετά από δεκαπέντε ημέρες αναμονή σε ακινησία με κηδεμόνα στο πόδι μου και επειδή δεν φαινόταν να υπάρχει καν πιθανότητα ορισμού της πιθανής ημερομηνίας που θα αντιμετωπιζόταν το πρόβλημά μου, αναγκάστηκα να απευθυνθώ σε ιδιωτική κλινική. Πλήρωσα, χειρουργήθηκα εντός δύο ημερών και όλα βαίνουν καλώς.
Δεν θα αναφερθώ στην 'ξεφτίλα' μου και την κατάθλιψη που με πλημμύρισε (όντας εργαζόμενη στον τομέα της Υγείας για 27 χρόνια και παλεύοντας από την πρώτη στιγμή να συνεισφέρω το ελάχιστο λιθαράκι μου σ' αυτό το ρημάδι το ΕΣΥ) όταν αναγκάστηκα να απευθυνθώ στον ιδιωτικό τομέα.
Όχι... Αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι η τραυματική εμπειρία μου και ο θυμός που κουβαλάω επειδή βρέθηκα έρμαιο της ανεπίτρεπτης συμπεριφοράς ενός ειδικευόμενου σε ένα Δημόσιο Νοσοκομείο που πιθανώς θεωρεί τον εαυτό του τουλάχιστον Καθηγητή Πανεπιστημίου. και για να μην μακρυγορώ, σας αναφέρω την ιστορία τρόμου:
Ν. Αχαΐας, 20 χλμ μετά την Πάτρα. Βράδυ αργά μετά τον γιορτασμό της Πρωτομαγιάς με μια απλή κίνηση αρχίζει ένας αφόρητος πόνος στην περιοχή του γόνατου. Μα αφόρητος! Να μην μπορώ να κάνω καμία κίνηση. Μετά από δυο ώρες που προσπαθώ να τον μετριάσω τηλεφωνώ στο ΕΚΑΒ. Η απάντηση κατανοητή: "Υπάρχει ένα ασθενοφόρο για όλη την περιφέρεια. Ξάπλωσε και πάρε πάλι το πρωί..." Το θέμα ήταν ότι ο πόνος δεν σταματούσε και ήταν αδύνατο να κάνω την παραμικρή κίνηση.
Αλλά αφού υπάρχει μόνο ένα ασθενοφόρο σ' όλη την περιφέρεια, τι να κάνουμε; Μπορεί να υπάρξει ένα τροχαίο, κάποιο καρδιακό περιστατικό, πόνος είναι, ας κλαίω, ας ουρλιάζω... θα ζήσω.... Αποδέχομαι την απάντηση γιατί ξέρω το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού που υπάρχει εδώ και χρόνια.
Έρχεται το πρωί, πάει ο σύντροφός μου στο Κέντρο Υγείας, ρυθμίζεται το θέμα του ασθενοφόρου. Έρχονται οι άνθρωποι, νάναι καλά. Χωρίς βέβαια συνοδεία γιατρού. Άλλο δεδομένο που κυριαρχεί εδώ και χρόνια. Οπότε το θέμα της χορήγησης κάποιου ενέσιμου παυσίπονου δεν συζητείται.
Ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι για τουλάχιστον τρία τέταρτα μέχρι να καταφέρουν να με κατεβάσουν, να ακινητοποιήσουν το πόδι με έναν 'νάρθηκα αέρος', ο οποίος όμως για κακή μου τύχη έχανε τον αέρα οπότε η μεταφορά (σερνόμουν στο πάτωμα και εκείνοι με προσοχή τραβούσαν σιγά-σιγά το πόδι) γινόταν μέσα σε κρύο ιδρώτα, κλάμα, δάγκωμα χειλιών.
Και φτάνουμε στο Νοσοκομείο του Ρίου. Εφημερεύει ο 'Άγιος Ανδρέας'.
Δεν ξέρω αν θυμάστε έναν σεισμό που είχε σαν συνέπεια να καταστεί μη 'κατοικήσιμο' το νοσοκομείο του 'Αγίου Ανδρέα". Ο τότε υπουργός νομίζω ότι είχε πει πως σε ένα χρόνο θα ήταν έτοιμο. Ακόμα ανέτοιμο είναι με ότι αυτό συνεπάγεται. Που συνεπάγεται την εξουθένωση των εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.
Άλλο μεγάλο θέμα κι αυτό.
Αλλά ας γυρίσουμε στο τωρινό θέμα ωστόσο.
Ο εφημερεύων γιατρός (ορθοπεδικής) ειδικευόμενος βεβαίως-βεβαίως, αρχίζει την εξέταση. Για βασανιστήριο δεν μπορώ να πω, καλά ήταν. Εγώ να ουρλιάζω κι αυτός να μετακινεί το πόδι σκωπτικότατος, ειρωνικότατος και να καταλήγει ότι θα μου βάλει νάρθηκα και θα μου γράψει μια μαγνητική, θα πάω στο σπίτι μου και να το δουν μετά τρεις μέρες.
Το θεάτρο του παραλόγου! Να μην μπορώ να κινήσω το πόδι από τον πόνο. Ο πόνος να είναι υποφερτός με μία κλίση 5 μοιρών, να ουρλιάζω με το που έκανε την άγαρμπη εξέτασή του, να με στείλει για ακτινογραφία (για να λυγίσω κάπως το γόνατο να βγει η ακτινογραφία που είχε δώσει εντολή ούρλιαζα από τον πόνο) από την οποία βεβαίως κανένα στοιχείο δεν απέκτησε (αλλά του έλεγα έτσι κι αλλιώς ότι δεν το είχα χτυπήσει πουθενά, ότι έγινε ξαφνικά με μία απλή κίνηση) μην έχει κάνει διάγνωση και να θέλει να βάλει το πόδι μου σε νάρθηκα και να με στείλει σπίτι.
Μετά από απείρου κάλλους σκηνές (να  μου αναφέρει ότι δεν θέλω να γίνω καλά και ότι χρειάζεται να επισκεφτώ άλλου είδους γιατρό, να κόβει με χέρι το βαμβάκι και να αφήνει το πόδι μου να πέσει κάτω όταν ζήτησα να με εξετάσει άλλος γιατρός, να μου ζητάει να κατέβω από το φορείο και να φύγω γιατί δεν είχα τίποτε).
Από τις 11 η ώρα το πρωί και αφού είχε φτάσει η ώρα κοντά 4 το απόγευμα, αφού μετά από προτροπή των συνοδών μου είχε καλέσει νευροχειρουργό και αγγειολόγο οι οποίοι δήλωναν μετά από ηπιοτάτης εξέτασης ότι ήταν πρόβλημα ορθοπεδικό, αφού μετά από ενέργειες των συνοδών μου κατέβηκαν και δύο άλλοι γιατροί της κλινικής εκ των οποίων ο ένας τουλάχιστον ήταν επιμελητής και ζήτησαν να γίνει μαγνητική (και αυτοί με εξέτασαν, αλλά και πάλι η δική τους εξέταση ουδεμία σχέση είχε με την αγαρμποσύνη και τη βιαιότητα του ειδικευόμενου), αποφασίσαμε να με εξετάσει ο γιατρός του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου που έκανε απογευματινό ιατρείο.
Όπου συνέβη το εξής καταπληκτικό: Ο γιατρός, κ. Τηλιανάκης το όνομά του, χωρίς να στρεβλώσει ή να τεντώσει ή να ζητήσει να κάνω κάτι από τα ακροβατικά που μου ζητούσε ο ειδικευόμενος, χωρίς να κοιτάξει την μαγνητική (η οποία ακόμη δεν είχε έρθει στα χέρια μας) ψηλαφώντας και ζητώντας μου να προσπαθήσω να κάνω μία κίνηση έβγαλε τη διάγνωσή του η οποία βεβαίως-βεβαίως ήταν απολύτως ορθή: ρήξη μηνίσκου και μπλοκ γόνατος. Εισαγωγή, έλξη για σαράντα οκτώ ώρες, παυσίπονες έτσι ώστε να μπορέσει το γόνατο να μείνει σε συγκεκριμένες μοίρες χωρίς να πονάει, κηδεμόνας με γωνιόμετρο και ακινησία. Μου εξήγησε ότι έπρεπε να γίνει επέμβαση αλλά λόγω της επίσχεσης κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν. Θα έμπαινα σε λίστα και θα περίμενα.
Ευχαριστώ ωστόσο τόσο τον ίδιο όσο και το επιτελείο του οι οποίοι απ' ότι έδειξαν γνώριζαν πολύ καλά το αντικείμενο της ειδικότητάς τους και έχουν μάθει να σέβονται τον ασθενή και τα καταπονημένα μέρη του σώματός τους.
Επειδή ακινησία, θρομβολυτικές, παυσίπονα κράτησαν δεκατρείς μέρες και δεν διαφαινόταν φως καθώς την ημέρα όπου υπήρχε πιθανότητα να χειρουργηθώ ανακοινώθηκε νέα 24ωρη απεργία, μπήκαμε πλέον στην διαδικασία της ιδιωτικής κλινικής, όπου και χειρουργήθηκα, έμεινα απόλυτα ευχαριστημένη από την συμπεριφορά του προσωπικού και φυσικά και των γιατρών. Τις θερμότατες ευχαριστίες μου στον κ. Παξινό, ο οποίος με χειρούργησε και που βεβαίως με τον ίδιο ανώδυνο τρόπο έκανε τη διάγνωση. Από την μαγνητική φαινόταν ότι δεν ήταν δυνατόν να γίνει οποιαδήποτε ανάταξη. Εκτός λοιπόν από την ρήξη του μηνίσκου και το μπλοκ αντιμετώπιζε το δόλιο το γονατάκι μου και κύστη Μπάουερ και είχε αιμορραγήσει. Το αιματάκι έφυγε βέβαια μέσω του σωλήνα που είχαν τοποθετήσει κατά τη διάρκεια της επέμβασης στις επόμενες τρεις ημέρες.
Βρίσκομαι σε ανάρρωση ακόμη, με τις πατερίτσες, τις ασκήσεις και όσο βρίσκομαι σε αυτήν την κατάσταση σκέφτομαι: Ποιος επέτρεψε σ' αυτό το ανειδίκευτο γιατρουδάκι να το παίζει νταής και παντογνώστης; Ποιος του επέτρεψε να εξετάζει ασθενείς χωρίς την παρουσία επιμελητή; Ποιος του επιτρέπει να εξευτελίζει με αυτόν τον τρόπο τον πολίτη που προσέρχεται σε ένα δημόσιο νοσοκομείο; Ποιος του επιτρέπει να πληρώνεται από το ελληνικό δημόσιο;
Τι να κάνουν τα υλικά που δεν διαθέτουν πια τα νοσοκομεία όταν αφήνουν να σεργιανίζουν στους χώρους τους τέτοιου είδους ανάξιιοι απόγονοι του Ιπποκράτη;
Όχι ότι η κατάσταση με τα υλικά δεν είναι τραγική. Αλλά μην γελιέστε. Ο χορός των χρημάτων που παίζονται στα υλικά είναι τεράστιος. Και το ξέρουν όλοι. Και έχουν δίκιο όταν μιλάνε για εκείνες τις τιμές που είχαν συμφωνηθεί σαν ανώτατες για τα υλικά οστεοσύνθεσης και αρθροπλαστικής, των διάφορων φίλτρων, βηματοδοτών κ.λπ. Ήταν τοις πάσι γνωστό ότι οι τιμές αυτές ήταν υπερτιμολογημένες και αυτές οι τιμές είχαν συμφωνηθεί με το Υπουργείο. Το δε παραμύθι ότι δεν γίνονταν τέτοιου είδους διαγωνισμοί γιατί υπήρχαν αυτές οι τιμές ας μην το συνεχίζουν. Ήταν γνωστό στους υπαλλήλους των γραφείων προμηθειών των νοσοκομείων που ήξεραν την δουλειά τους και την νομολογία ότι η ύπαρξη της ανώτατης τιμής δεν απεμπολούσε την υποχρέωση του να γίνει διαγωνισμός. Άλλο αν είχαν φτιάξει καρτέλ κατά ομάδα υλικών οι προμηθευτές (αφού βεβαίως εκείνοι και το Υπουργείο Υγείας είχαν συμφωνήσει και εκδώσει σε ΦΕΚ αυτές τις τιμές).
Και αν μια κυβέρνηση δεν θέλει να βρίσκεται κάτω από τις απειλές και τους εκβιασμούς αυτών των παραμάγαζων, θα μπορούσε κάλλιστα να απευθυνθεί κατευθείαν στους κατασκευαστικούς οίκους των οποίων είναι αντιπρόσωποι οι κύριοι και ίσως (δεν το ξέρω) θα μπορούσε να ζητήσει από τα ανάλογα υπουργεία υγείας των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τους δώσει συγκριτικές τιμές και πιθανά να βρει κάποιο παραθυράκι για να τα εισάγει κατευθείαν σαν κράτος αφού αποδεικνύεται ότι υπερτιμολογούν τα ίδια προϊόντα.
Αντί να κάθονται και να συζητάνε και να αναλύουν και να συσκέπτονται ας ρίξουν στο τραπέζι τις εναλλακτικές λύσεις και ας ξεκινήσουν επιτέλους! Οχτώ μήνες έχουν περάσει από τότε που ανέλαβαν την διακυβέρνηση αυτού του τόπου και τα οικονομικά προβλήματα των νοσοκομείων ήταν σε όλους γνωστά. Και έχουν αρκετά καλούς συνδικαλιστές στον τομέα της Υγείας για να τους τα μεταφέρουν και να τους προτείνουν και βιώσιμες λύσεις.
Και ας προσλάβουν προσωπικό! Τα υλικά δεν έχουν τόσο ανεπτυγμένη νοημοσύνη ώστε να μπαίνουν μόνα τους στον ασθενή ή να κάνουν την νοσηλεία χωρίς τη βοήθεια ανθρώπινων χεριών! Νισάφι πια. Οχτώ μήνες έβγαλαν αρκετά τα ιδιωτικά εργαστήρια, κλινικές και Κέντρα!

H ιστορία επαναλαμβάνεται

Ευχαριστώ τη φίλη Αναστασία που μου έστειλε αυτό το 'ιστορικό' κείμενο που όπως φαίνεται της δόθηκε από την Πέπη. Αν πρέπει να ευχαριστήσω και κάποιον άλλον ή να ζητήσω την άδειά του, δεν το γνωρίζω, γι' αυτό και ζητάω την ανεκτικότητά του.

"Μοριάς 1825. Ο αιμοσταγής Αιγύπτιος Ιμπραήμ πασάς με τους «παλιαραπάδες» του, όπως αποκαλούσαν οι δυστυχείς Έλληνες το ασκέρι του, δηώνει και ρημάζει τον τόπο. Η Επανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί του πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραίοι (Αιγύπτιοι) και άλλοι τόσοι πεζοί άτακτοι Τούρκοι.. 

Πελοποννήσιοι τους οποίους ηύρε ο Μπραΐμης εις τα φρούρια, και οι Κρητικοί Τούρκοι, οίτινες ήρθον μετ’ αυτού εις την Πελοπόννησον, όλοι αυτοί εσκέπασαν τα βουνά και τις ράχες, και τα ρεύματα όλα εσκεπάσθησαν από την Βυτίνα έως τα Μαγούλιαναν. Τίποτε άλλο δεν ακούετο παρά φωναί ανθρώπων, χλιμιντρίσματα αλόγων, τουφεκίσματα αδιάκοπα, γογγυσμοί ενωμένοι με τους κρότους των τυμπάνων του τακτικού. Από τον φόβον μας εφαίνετο ότι ο τόπος όλος εσείετο και επήγαινε να γκρεμισθεί εις το βάραθρον». (Φωτάκου, «Απομνημονεύματα», σελ. 535 – 536). Κυβέρνηση δεν υπήρχε, οι εμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «την μεγάλη ομόνοια που υπήρχε εις τον πρώτον χρόνον της Επαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), που θα γράψει στην «Διήγηση» ότι «εις εκείνη την περίσταση είμεθα απελπισμένοι». Τα χρήματα των ληστρικών δανείων είχαν σπαταληθεί. Παρένθεση. Τα λεγόμενα ευφημιστικώς «δάνεια της Ανεξαρτησίας» είναι από τις αθλιότερες απάτες και λεηλασίες που στήθηκαν από ξένους και ημέτερους πολιτικούς γύρω από το ματωμένο κορμί της Ελλάδας, που βρισκόταν τότε στα πρόθυρα του ολέθρου.
Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για ποσό 800.000 λιρών με παρακαταθήκη όλων των εθνικών κτημάτων των τελωνειακών δασμών, των αλυκών και των αλιεύσεων. Στην πατρίδα έφθασαν περίπου 300.000. Τα υπόλοιπα φαγώθηκαν από κερδοσκόπους και λοιπούς τυχοδιώκτες. Το 1825 συνομολογείται το δεύτερο 2.000.000 λιρών. Ιλιγγιώδεις προμήθειες, εκβιασμοί, πλουτισμός απατεώνων, καταχρήσεις κλεφτοκατσικάδων, το μείωσαν στις 816.000. Τόσα έφτασαν στην Ελλάδα. Και αυτά σπαταλήθηκαν από τους «ταλαρίσιους», όπως έλεγε ο Καραϊσκάκης τους πουλημένους για τον παρά, εκλαμπρότατους και γενναιότατους τύπου Κωλέτη ή Μαυροκορδάτου. Αποτέλεσμα; Να υπογραφεί από τους επαναστατημένους Έλληνες ένα από τα πιο επονείδιστα και ατιμωτικά κείμενα της ελληνικής ιστορίας, το «αίτημα αγγλικής προστασίας», το «συμφωνητικόν της πωλημένης Ελλάδος», όπως το αποκάλεσε ο μίνιστρος Δικαιοσύνης Ιω. Θεοτόκης, με αποτέλεσμα να παυθεί αμέσως και να φυλακιστεί. Παραθέτω το κείμενο: «Τα Ελληνικόν Έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως, εκθέτει εκουσίως την Ιεράν παρακαταθήκην της Αυτού Ελευθερίας, Έθνικής Ανεξαρτηρτησίας και της Πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας. Εν Πελοποννήσω τη λ’ Ιουνίου αωκέ (30 Ιουνίου 1825). Τότε είναι που ο ποιητής μας Ανδρέας Κάλβος θα γράψει το περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οι Έλληνες/ να τρέχωσι τον κόσμον/ με εξαπλωμένην χείρα/ παρά προστάτας να ‘χωμεν». Αν αφαιρέσουμε από το «συμφωνητικόν» του ξεπουλήματος την Μεγάλη Βρετανία και γράψουμε Δ.Ν.Τ. νομίζω ελάχιστα απέχουμε από την τωρινή μας κατάσταση. Από την πληγή αυτής της επαίσχυντης προστασίας το ελλαδικό κράτος έκανε έναν αιώνα να συνέλθει. Έπρεπε να εμφανιστεί ένας Βενιζέλος για να απλωθούν τα τσαλακωμένα του φτερά. Τα εκατό περίπου χρόνια της απροκάλυπτης επέμβασης των Προστατών είναι από τα ατιμωτικότερα του λεγόμενου ελεύθερου βίου. Μια ελάχιστη ιστορική περιδιάβαση, για να αντιληφθούμε τι μας περιμένει.
Το 1850 ένας τυχοδιώκτης Εβραίος ονόματι Πατσίφικο, διαμένων στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας, έγινε αίτιος επεισοδίου, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του Επιταφίου. Οι πιστοί που μετείχαν στην λιτανεία εξεμάνησαν και πρέβησαν σε μικροκαταστροφές στην οικία του, προπηλακίζοντας και τον ουτιδανό διπλωμάτη. Η Αγγλία όμως απαίτησε αποζημίωση για τις μικροφθορές, το αστρονομικό ποσό των 888.736 δραχμών. Η Κυβέρνηση δεν συναίνεσε. Αποτέλεσμα; «Ένας μεγάλος στόλος των σκύλων (Άγγλων) μας έχουν μπλόκον (= αποκλεισμός λιμανιών), οπούναι περίπου από τρεις μήνες και μας επήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριον και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι άνθρωποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια και γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα». (Μακρυγιάννης. Είναι γνωστά στην ιστορία ως «Παρκερικά», από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Πάρκερ, που ηγείτο του «προστατευτικού» στόλου).
Το 1853 ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος. Αγγλογάλλοι στο πλευρό των Τούρκων εναντίον της Ρωσίας. Η Ελλάδα επωφελείται από την ρωσοτουρκική ρήξη και επιχειρεί να απελευθερώσει τις σκλάβες ‘Ηπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι «Προστάτες» αντιδρούν. Τον Μάιο του 1854 αποβιβάζονται στον Πειραιά μια γαλλική μεραρχία και ένα αγγλικό σύνταγμα. Επιβάλλεται ο αποκλεισμός. Οι εισβολείς βιαιοπραγούν εναντίον των Ελλήνων. Και το χειρότερο, ο στρατός κατοχής, μεταδίδει επιδημία χολέρας που οδήγησε στον τάφο 3.000 Αθηναίους.
1885. Ένας χωροφύλακας «απώθησε βιαίως» τον Άγγλο επιτετραμμένο που θέλησε να περάσει από απαγορευμένη περιοχή στην Αθήνα. Οι «Προστάτες» απαιτούν υπό τον Χαρίλαο Τρικούπη ηθική ικανοποίηση. Αποτέλεσμα; «Τη 11η π.μ. ώρα της 7ης Ιανουαρίου 1887 έκπληκτοι οι πολίται παρετήρουν το σώμα της χωροφυλακής μετά των αξιωματικών και του τότε διοικητού της μοιραρχίας Αττικής, Στεφάνου, πάντων εν μεγάλη στολή, να παρατάσσηται μετά της μουσικής της φρουράς εν τη πλατεία του Συντάγματος. Μετά την παράταξιν αφίκετο ο πρόξενος της Αγγλίας Μέρλιν εις ον η φρουρά παρουσίασε όπλα». (Τρ. Ευαγγελίδης, «Τα μετά τον Όθωνα»).
1886, εξαιτίας της αρπαγής της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους, ο λαός εξεγείρεται. Όμως ναυτικές μοίρες των «Προστατών» καταπλέουν στα ελληνικά παράλια και επιβάλλουν με τα πυροβόλα αποκλεισμό, για να αποτρέψουν ελληνική επίθεση κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι πολιτικοί γονατίζουν, το γόητρο της χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιείται» η αρπαγή της προαιώνιας ελληνικής γης της Αν. Ρωμυλίας από τους Βούλγαρους.
Τα ίδια συμβαίνουν και στην εθνική ατίμωση του 1897. Τα ίδια και στις ηρωικές επαναστάσεις της Κρήτης, που πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι κανονιοφόροι των Προστατών, προστατεύουν τους Τούρκους. Τα ίδια και στην Κύπρο, που συνεχίζεται η ατιμία…των Μεγάλων Δυνάμεων. Από κοντά και οι Έλληνες κομματάρχες, να ενεργούν ως πειθήνια ενεργούμενα των Δυνάμεων, γεγονός που θα αναγκάσει τον οξυδερκή ιστορικό Επ. Κυριακίδη να γράψει στην «Ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού» τα εξής, τότε, νυν και αεί επίκαιρα: «Όσα έλεγεν η Αγγλία εν Αθήναις ίνα εκάστοτε συγκρατεί τον Ελληνισμόν, επί τοσούτον συνεζυμώθησαν μετά του εγκεφάλου Ελλήνων τινών πολιτευομένων, ώστε κατήντησε να λέγωσι πρώτοι εις τους Άγγλους εκείνο το οποίον αυτοί προτίθεντο να συμβουλεύσωσιν». Δηλαδή, σαν να λέμε, ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας βγαίνει στο εξωτερικό και μιλάει για περιορισμένη εθνική κυριαρχία και για διάλυση του κράτους και του λαού. Κατόπιν τούτων έρχεται το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε., η Μέρκελ και λοιποί καθωσπρέπει «Προστάτες» και επιφανή καθάρματα, μας επιβάλλουν «αποκλεισμόν», «τζαλαπατούν την σημαία» και την όποια εθνική μας αξιοπρέπεια. Έπονται οι ατιμωτικοί αποκλεισμοί και οι ταπεινώσεις ενός λαού, που πριν από 70 χρόνια ανάγκαζε την οικουμένη να αναφωνήσει με θαυμασμό ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες."

Παγκόσμια ημέρα γέλιου και γελοίου...

Αυτή η κυβέρνηση εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου!

Σήμερα 2 Μαΐου εορτάζεται η παγκόσμια ημέρα Γέλιου
Και επέλεξε ακριβώς αυτή τη μέρα για να ανακοινώσει τα βαρύγδουπα μέτρα της.
Απ' την άλλη όμως, ίσως να μην ξέρουν καλά ελληνική ορθογραφία και να μπερδεύουν το Γέλιο με το Γελοίο!
Γιατί στη σφαίρα του γελοίου βρίσκονται τα μέτρα και ο σοβαροφανής τρόπος παρουσίασής τους!
Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας ούτε καν έχει εμπεδώσει τα μέτρα που ανέφερε. Χαρακτηριστικότατος ο τρόπος της απαγγελίας τους. Γιατί περί απαγγελίας επρόκειτο. Τα διάβαζε από μέσα αλλά όταν απαντούσε στους δημοσιογράφους με γενικολογίες ήταν λαλίστατος. Και παίρνω αποσπασματικά κάποιες φράσεις του για να τις αναλύσω με το φτωχό και χωρίς διδακτορικές δάφνες φορτωμένο μυαλουδάκι μου.
Επισημαίνω ότι η μόνη συγκεκριμενοποίηση μέτρων ήταν αυτή που αφορούσε τον κοσμάκη: Την 'δραχμοποίηση' του 13ου και 14ου μισθού, την επιπλέον μείωση των επιδομάτων. Και βέβαια μιλάει για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. ΕΙΠΑΜΕ: 'Το διαίρει και βασίλευε' επιτρέπει στα κάθε λογής συμφέροντα να εφαρμόζουν τα δικά τους σχέδια σχεδόν ανενόχλητοι. Εργαζόμενοι ιδιωτικού τομέα εναντίον εργαζομένων δημόσιου τομέα, εργαζόμενοι δημόσιου τομέα εναντίον μικρο-ιδιοκτητών αγροτικού τομέα, εργαζόμενοι στον τομέα των διαφόρων φορέων εναντίον των εργαζομένων στο υπουργείο Οικονομικών κ.λπ.
Οι φράσεις τώρα που καρφωθήκανε στο (είπαμε) φτωχό μυαλουδάκι μου:
"Απελευθέρωση τομέα ενέργειας", "Ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος" και "Στόχος της Ελλάδας δεν είναι να μην δανείζεται...", "Επιπλέον φορολόγηση των επιχειρήσεων" καθώς και το ότι κρίνουν πως αυτά τα μέτρα είναι αρκετά και δεν θα χρειαστούν άλλα.
Φίλοι και συνοδοιπόροι, τα παραπάνω σε συνδυασμό αυτό που είπε ο πρωθυπουργός (με δικά μου λόγια) "δεν με ενδιαφέρει η επανεκλογή μου", μας έδωσε το σκηνικό που όλοι ξέρουμε και περιμέναμε.
Ε, λοιπόν αυτός ο σοβαροφανής αλλά απόλυτα αφερέγγυος για τον ελληνικό λαό υπουργός, δεν ανέφερε την άμεση περικοπή των επιδοτήσεων αυτών που εμπλέκονται σε εκλογικές διαδικασίες, δεν μείωσε τον αριθμό των γενικών γραμματέων, συμβούλων, επιτροπών που περιφέρονται στο Δημόσιο και 'κονομάνε χωρίς στο τέλος-τέλος να έχουν προσφέρει τίποτε σ' αυτόν τον τόπο παρά μόνο το κόστος συντήρησής τους, δεν μείωσε τον αριθμό των αντιπροσώπων στη Βουλή με αντίστοιχη μείωση των υπηρετούντων εκεί, δεν ανακοίνωσε καμία μείωση δραστική των μισθών των υπουργών, υφυπουργών και πάει λέγοντας... 
Πάμε τώρα σ' αυτά που σταχυολόγησα :
Απελευθέρωση του τομέα της ενέργειας = ξεπούλημα στα διεθνή συμφέροντα.
Ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος = θα δώσουμε κι άλλα στους υπαίτιους της καταστροφής των χαμηλόμισθων και των μικρομεσαίων της χώρας μας και όχι μόνο.
Στόχος της Ελλάδας δεν είναι να μην δανείζεται = θα παλέψουμε να δανείζεται αλλά να μπορούν οι υπαίτιες τράπεζες της καταστροφής των εθνικών οικονομιών να παίρνουν τους ληστρικούς τόκους τους και να παραμένουμε συνέχεια κάτω από τους όρους τους και το ξεπούλημα όσων αυτοί απαιτούν.
Επιπλέον φορολόγηση των επιχειρήσεων = οι ελληνικές επιχειρήσεις πρέπει να τελειώσουν με κάθε τρόπο. Γιατί όπως ξέρετε οι πολυεθνικές που δρουν στην χώρα μας δεν κρατάνε τα χρηματάκια τους εδώ μέσα ούτε φορολογούνται από το ελληνικό κράτος και οι μεγαλοεπιχειρήσεις έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό την επίγεια κόλαση του Ελλαδιστάν.
Και το ότι ο πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρεται για την επανεκλογή του = είναι βέβαιο ότι δεν θα επανεκλεγεί.
Το θέμα είναι ότι δεν έχει ακούσει εκείνη τη ρήση ενός γεράκου που την άκουσα στην εκπομπή του Λαζόπουλου: "Ο προηγούμενος εφυγε βράδυ, αυτός θα φύγει νύχτα" 
Επειδή λοιπον δεν έκανε καμία αναφορά στην μετριότητά του να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να λάβει όντως δραστικά μέτρα που να βάζουν και πάλι την προοπτική έστω και μηδαμινής ανάκαμψης για να μπορέσει αυτό το κράτος και αυτός ο λαός να ανταπεξέλθουν στις διαμορφούμενες συνεχώς συνθήκες από τα κέντρα εξουσίας και ελέγχου μπορούμε να το στείλουμε ξεκάθαρα την ερώτηση: "ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟΙ ΝΑ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣΤΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΡΥΖΗ όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην χώρα μας; ή ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΥΖΩΝΟ που κατέβασει τη σημαία απ' την Ακρόπολη (τυλίχτηκε με αυτής και έπεσε από εκεί αντί να την παραδώσει στους Γερμανούς Κατακτητές); ή ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΛΥΝΤΣΑΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ δείχνοντας για μια ακόμη φορά πόσο μικροί, ασήμαντοι και άσχετοι είναι αυτοί που τύποις αποτελούν τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού μας;
Και η απαίτηση να είναι: Όλοι οι εκπρόσωποι του λαού που αναδείχθηκαν μέσα από ένα εκλογικό σύστημα που είναι κατ' ευφημισμόν δημοκρατικό, να δείξουν την ελάχιστη ευθύνη απέναντι αυτού του λαού που τους έστειλε στο Κοινοβούλιου. (αν κάποιοι έχουν αναλάβει υποχρεώσεις έναντι του ΔΝΤ και του Παγκόσμιου Κεφαλαίου ας υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο). Η κυβέρνηση έτσι κι αλλιώς έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα στα μάτια όλων μας.

Και να η ευκαιρία για τους βουλευτές: Αύριο θα κατέβει προς ψήφιση το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή. Εδώ τους θέλω τους κύριους εκπροσώπους. Να ξεπεράσουν την κομματική τους ταυτότητα και αφού όπως λέει ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος του ΠΑΣΟΚ ότι η μόνη κόκκινη γραμμή που έχει το ΠΑΣΟΚ είναι το καλό της πατρίδας (πιθανά δεν έχει διαβάσει το καταστατικό του κινήματος και δη το πρώτο-πρώτο που όριζε τις κόκκινες γραμμές, του τι πρέσβευε και για ποια πράγματα θα πάλευε και θα εφάρμοζε) να αρθούν στο ύψος αυτής της δήλωσης και να καταθέσουν τις προτάσεις που όντως θα φέρουν οικονομική σταθερότητα στη χώρα.
Να η ευκαιρία που χάθηκε την πρωτομαγιά να μαζευτεί το σύνολο αυτών που δεν κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, που δεν είναι μόνο θεωρίες δίχως πράξεις, έξω από την βουλή και να τους περιμένει. Τόσο αύριο όσο και κάθε μέρα που θα συζητείται το νομοσχέδιο. Μια βουβή μάζα που θα τους θυμίζει σε ποιον είναι υπόλογοι για τις πράξεις τους!
Και οι ομοσπονδίες να πάψουν να θυμίζουν καρικατούρες κομπάρσων. Να μπουν μπροστά σε οποιαδήποτε ενέργεια.

Στην κρεμάλα μετά από δημόσια αποπομπή και δήμευση κινητών και ακίνητων περιουσιών τους!

Αυτό τους πρέπει όσων με οποιοδήποτε τρόπο, με οποιεσδήποτε αποφάσεις ή μη αποφάσεις οδήγησαν αυτή τη χώρα σε αυτή την κατάντια. Όχι μόνο την οικονομική, αλλά την απαιδευσιάς, του ωχαδελφισμού και της προχειρότητας.

Πάμε;

Έχει αναρτηθεί στους ενωμένους μπλόγκερς από την Τοξότισσα. Δείτε το και όχι μόνον την ανάρτηση. Υπάρχουν σχόλια και άλλα θέματα που αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε. Εδώ και μέρες μιλάμε και φωνάζουμε το δίκιο μας στο διαδίκτυο. Ξεκίνησε και η συλλογή υπογραφών... όμως μιλούσαμε με φίλους δια ζώσης, όπως και με άλλους φίλους στο μπλογκ και το facebook να σηκωθούμε και να πάμε να βροντοφωνάξουμε το "ΟΧΙ" μας μπροστα στη Βουλή... Κάποιος πρότεινε να είναι την Πρωτομαγιά με μαύρα ρούχα και κεριά... Εγώ πάλι λέω με λευκά ρούχα και λουλούδια Κηδεία θα έχουν αυτοί που θα φύγουν που θα πάρουν ΄πόδι ... όχι εμείς που έχουμε το δίκιο με το μέρος μας... Έγραψα ένα κειμενάκι και σκεφτόμουν να το σπρώξω με μαιλ και μπλογκς όπως κάναμε πέρυσι όλοι μαζί ενάντια στα εμβόλια... Δεν το ανέβασα όμως ακόμη- οι αντιδράσεις του κόσμου εδώ γύρω μου είναι περίεργες φοβούνται να αντιδράσουν παρά το δίκιο τους... οι άλλοι που είναι έτοιμοι περιμένουν κάποιον να κάνει την αρχή... Δείτε το λοιπόν και πείτε μου τη γνώμη σας... "ΠΑΜΕ!!! Όλοι στη Βουλή!" Φτάσαμε πλέον σε ένα σημείο όπου δεν μας έχουν μείνει περιθώρια αναμονής και επίλυσης των προβλημάτων στη χώρα μας. Η θηλιά έχει μπει ήδη στο λαιμό μας και το μόνο που μένει είνια να "κλοτσήσει" ο δήμιος μας και το σκαμνί... Το "ΟΧΙ" στο ΔΝΤ είναι μόνο η αρχή. Είναι μόνο η σταγόνα που ξεχυλίζει το ποτήρι... Από χθες φίλοι δεξιά και αριστερά απαντούν θετικά στην πρόταση να πάμε και να κάνουμε μια ειρηνική διαμαρτυρία μπροστά στη Βουλή των ΕΛΛΗΝΩΝ για να δηλώσουμε το ΟΧΙ μας στο ΔΝΤ. Δεν έχουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε πως εμείς δεν έχουμε την καλή τύχη των Ισλανδών που ρωτήθηκαν με δημοψήφισμα και αποφάση σαν να μην πληρώσουν τα χρέη τρίτων. Εμείς έχουμε περισσότερη εργασία μπροστά μας γιατί ανεχτήκαμε τη διαφθορά για πολλές δεκαετίες. Εμείς πρέπει να ξαναστήσουμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας, πρέπει να αναστήσουμε τη χώρα και την ελπίδα για όλους. Έχουμε δρόμο πολύ μπροστά μας όμως προτιμούμε να εργαστούμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ για να σταθούμε στο ύψος μας παρά σκλάβοι του ΔΝΤ, της Goldman Sachs και των λοιπών εγχώριων λαμογίων. Εμείς πρέπει να πετάξουμε έξω τον κομματικό μηχανισμό που έθρεψε τούτη τη διαφθορά, πρέπει να ξυπνήσουμε και τη Δικαιοσύνη... Με το ΟΧΙ μας στο ΔΝΤ και τη σημερινή κατάντια κάνουμε απλά την αρχή για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας! Προτείνω λοιπόν με λευκά ρούχα και λουλούδια στα χέρια -μιας και εμείς είμαστε οι αθώοι της ιστορίας και με ειρηνικές διαθέσεις- να πάμε και να γιορτάσουμε το ΟΧΙ μας μπροστά στη ΒΟΥΛΗ. Μπορούμε να πάμε να κάνουμε εκεί την αρχή για την Εθνοσυνέλευση μας... Πάμε δίχως "πρόγραμμα" και "αρχηγούς"... Εκεί μπορούμε να ξαναμάθουμε να λειτουργούμε ως Εκκλησία του Δήμου, ως λαϊκό Δικαστήριο... Η Πρωτομαγιά είναι μια καλή ευκαιρία... Με βαθύ αίσθημα ενότητας, σεβασμού και αλληλεγγύης -Έξω από κάθε κομματικό μαντρί- ΟΛΟΙ μαζί ενωμένοι και αδελφωμένοι μεταξύ μας από κάθε γωνιά της χώρας πάμε να ζωντανέψουμε την Ελλάδα μας μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων * Διαδώστε το μήνυμα * Δώστε τις ιδέες σας για να ορίσουμε την ώρα και την ημέρα του ΟΧΙ μας * Ελάτε όλοι στην αυθόρμητη απάντηση της Ελληνικής Ψυχής * Οργανώστε αυθόρμητα ανάλογες εκδηλώσεις σε σημεία-σύμβολα στις πόλεις σας. * * Τι λέτε? Πάμε?...

Μια κάποια ανακοίνωση, ο κατηραμένος όφις, το ΔΝΤ και άλλα...

Εβδομάδες, μέρες τώρα, όλος αυτός ο σωρός των «ειδικών» δημοσιογράφων μας βομβάρδιζε ανηλεώς με δηλώσεις σχετικών και ασχέτων περί του Δ.Ν.Τ., της οικονομικής μας κατάντιας και άλλων τόσο σοβαροφανών σκέψεων.

Ανάμεσα σε αυτά τα κωμικοτραγικά μας έδειχναν και κάποιους κουστουμαρισμένους κυρίους που μπαινόβγαιναν σε μεγάλες πόρτες.

Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, οι άνθρωποι στους οποίους η πλειοψηφία των ιθαγενών της Ελλάδας αποφάσισε να τους δώσει το δικαίωμα να αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα αυτού του τόπου και όσων βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν, επί έξι μήνες μετρούσαν και ξαναμετρούσαν, σχεδίαζαν και επανασχεδίαζαν, αφαιρούσαν (από τις τσέπες των εύκολων στόχων-δηλαδή των μισθοσυντήρητων και των μικρομεσαίων) και πρόσθεταν (στο δημόσιο χρέος με την μη λήψη δραστικών μέτρων) επιμένοντας σε όρους όπως: όπλο πάνω στο τραπέζι, κόκκινες γραμμές που δεν θα περαστούν, διαβεβαιώσεις ότι αυτά ήσαν τα χειρότερα, αναθέματα στις αποφάσεις της προηγούμενης αντιπροσωπείας των Ελλήνων ιθαγενών…

Οι αντιπρόσωποι της μείζονος μειοψηφίας των ιθαγενών είχαν τα δικά τους προβλήματα να επιλύσουν πριν αρχίσουν το έργο για το οποίο τους είχαν ψηφίσει.

Οι αντιπρόσωποι των μικρότερων μειοψηφιών άρθρωναν λόγο όπως ακριβώς έκαναν πάντα. Οι μεν με ξύλινη γλώσσα, οι δε με φανφαρόνικο και σπίθες πατριωτικής ευθιξίας και οι άλλοι με την διάθεση της επανάληψης των απόψεών τους.

Ο καθένας δηλαδή στον δικό του μικρόκοσμο, να φαίνεται σαν να παίζει κάποιο ρόλο σε ένα έργο που τόσο οι ηθοποιοί αλλά περισσότερο το κοινό είχε βαρεθεί να το παρακολουθεί.

Στην άλλη μεριά βρίσκονταν  οι ιθαγενείς που είχαν απολυθεί, οι συνταξιούχοι, τα νοσοκομεία χωρίς αρκετό προσωπικό για να ανταπεξέλθουν στην υποχρέωσή τους να προσφέρουν ανακούφιση και θεραπεία στους ανθρώπους που προσέρχονται σε αυτά.

Γιατί οι ιθαγενείς που έχουν την οικονομική άνεση δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα. Πάνε στα ιδιωτικά συγκροτήματα, πληρώνουν τα υπέρογκα ποσά που απαιτούνε και όλα είναι μια χαρά.

Βρίσκονταν οι ιθαγενείς που περίμεναν τα μέτρα και τις αποφάσεις που θα ανακούφιζαν την πλειοψηφία των χαμηλόμισθων και των μικρομεσαίων, που ήδη είχαν γονατίσει από τα μέτρα των προηγούμενων ετών.

Τα νοικοκυριά χρεωμένα, τεφτέρι στα ψιλικατζίδικα και τους φούρνους, μικρομάγαζα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο και η πλειοψηφία τους να αδυνατεί να αποπληρώσει τους προμηθευτές του, τα ενοίκια του…

Και έρχεται ένα μέτρο που ξαφνιάζει. Ξαφνιάζει δυσάρεστα τους γνωρίζοντες και αυτούς στους οποίους εφαρμόστηκε: Περικοπή 10%  του μισθού και 30% του επιδόματος του Πάσχα των δημοσίων υπαλλήλων.

Για τους υπόλοιπους, τους μη έχοντες σχέση με το αντικείμενο, αυτό το μέτρο έγινε δεκτό με μία ικανοποίηση άνευ προηγουμένου. Με μια ικανοποίηση τόσο χαιρέκακη που εμένα τουλάχιστον με έθλιψε.

Πολύ έντεχνα, τους βομβαρδίζουν με τα τάχα στατιστικά όπου στον δημόσιο προϋπολογισμό το 70% είναι οι μισθοί των υπαλλήλων…

Μπορεί… Αλλά δεν μας λένε απ’ αυτό το 70% πόσο αντιστοιχεί στα έξοδα του προσωπικού και του Προέδρου της Δημοκρατίας, των Υπουργών, των υφυπουργών, των Γενικών Γραμματέων, των Ειδικών Γραμματέων, των συμβούλων τους, τους βουλευτές, τους υπαλλήλους που απασχολούν, τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τους Διοικητές των διάφορων οργανισμών, των συμβούλων αυτών των οργανισμών, των επιτροπών…

Γιατί αυτή είναι η τραγική αλήθεια, φίλτατοι, αν ισχύει αυτό το 70%. Οι μισθοί των υπολοίπων είναι τα ψίχουλα της υπόθεσης. Η εικόνα των δημόσιων υπαλλήλων που ξεπερνάνε τα 1.500 ευρώ είναι σταγόνα στον ωκεανό

Και αφού πήραν μια απόφαση τέτοια για τους δημοσίους υπαλλήλους, θα πρέπει όσοι χάρηκαν επειδή θα μείωναν το μισθό αυτών τι σκοπεύουν να αφήσουν να κάνουν σε όσους εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.

Και αφού γίνονται αυτά, ο κόσμος μαζεύεται. Και αφού ο κόσμος μαζεύεται μειώνει ακόμα περισσότερο τα έξοδά του. Κι αφού τα μειώνει σημαίνει πως δεν αγοράζει, οπότε οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν έχουν πελάτες, οπότε δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα  έξοδα συντήρησής τους, οπότε επιζούν ποιοι; Οι έχοντες και κατέχοντες και οι πολυεθνικές που μπορούν να κρατήσουν, που έχουν επιτελεία ολόκληρα να εφευρίσκουν τρόπους για να μαζεύουν το χρήμα.

Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας.

Σαν καλοδιάθετος ιθαγενής που είμαι, δεν σκεφτόμουν ότι ο πρωθυπουργός διαβάζει τις ανακοινώσεις του αντί να με κοιτάει στα μάτια μέσα από το γυαλί και να μοιράζεται μαζί μου τις δικές του σκέψεις, απόψεις και προσπάθειες, ως πιθανότητα να ανακοινώνει τα μέτρα και τις αποφάσεις που άλλοι του είχαν επιβάλει…

Και σήμερα, ημέρα που κατά τα χριστιανικά έθιμα, εορτάζεται η μνήμη του Άη Γιώργη, αυτού που καβάλα στο άλογο σκοτώνει τον τον κατηραμένο όφι ή δράκοντα, εμφανίζεται ο εορτάζων πρωθυπουργός {σε ένα μαγνητοσκοπημένο μήνυμα) που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ήταν απευθείας μετάδοση), να με ενημερώνει ότι η χώρα μου προσφεύγει στον μηχανισμό.

Τώρα, εγώ τι να κάνω; Να πάρω ένα κανό και να πάω μέχρι το Καστελόριζο; Να πάρω το όπλο πάνω από το τραπέζι και να αρχίσω να φυτεύω σφαίρες σε αυτούς που με τόση αφέλεια μας θεωρούν αφελείς;

Στη διάρκεια αυτής της ειδυλλιακής σκηνής (ήλιος, θάλασσα, νησί και τ’ αγόρι μου) είχα την αίσθηση που δυστυχώς ήταν η ίδια που είχα στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων: σαν να έβλεπα ένα έργο παμπάλαιο και κατασκονισμένο από  ένα μπουλούκι της κακιάς ώρας που προσπαθούσε να το παίξει με παταγώδη αποτυχία. Τόσο οι ηθοποιοί, όσο και οι διάλογοι είναι για πέταμα: άσχετοι, αβέβαιοι, επαναλαμβανόμενες προτάσεις και σαρδάμ.

Και μου γεννιούνται και κάποιες απορίες βλέποντας αυτό το θέατρο του γελοίου:

Μα καλά, οι κομπάρσοι δεν αντιλαμβάνονται το πώς φαίνονται, το τι λένε, το πώς το λένε, το τι κάνουν, το πώς το κάνουν αλλά η ‘αυλή’ τους, αυτοί οι παρατρεχάμενοι που τους ονομάζουν συμβούλους ή δεν ξέρω τι άλλο, δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της αποτυχίας τους; Τόσοι μικρόνοοι ή τόσο καιροσκόποι είναι;

Σκέφτομαι πάλι ότι μπορεί όλους αυτούς να τους καθησυχάζει ή να θεωρούν ότι τους βολεύει η μη κινητοποίηση του κόσμου. Να έχουν πεισθεί και να έχουν πείσει ότι μπορούν με ευκολία να υπογράφουν σαν αντιπρόσωποί μας την θανατική καταδίκη αυτού του έθνους.

Και αναρωτιέμαι: Στα πανεπιστήμια που σπούδασαν μόνο παιδάκια της δικής τους αντίληψης σπούδαζαν; Μόνο παιδάκια που είχαν οι γονείς τους τα απαραίτητα για να σπουδάζουν με άνεση και να εργάζονται σαν χόμπι; Τόσο άσχετοι από την πραγματική ζωή ήσαν όλοι τους;

Κανείς τους δεν υπήρξε εκεί μέσα να τους διδάξει ότι θα πρέπει να φοβάσαι τον λαό που δεν ξεσπάει; Αυτόν που συνεχίζει να ανέχεται καταστάσεις ανυπέρβλητες για τους ώμους του; Καταστάσεις τις οποίες τον αναγκάζεις να βιώσει, παρ’ όλο που δεν είναι αυτός ο κύριος υπόλογος για την κατάντια της χώρας του;

Φοβού αυτή την παράξενη σιγή που επικρατεί…

Γιατί έτσι συνήθως γίνεται πριν από κάθε καταιγίδα.

Κι όσο μεγαλύτερη η σιγή τόσο μεγαλύτερη η ορμή της επόμενης στιγμής.

Μάλλον ο κ. Παπανδρέου και οι συν αυτώ (συμπολίτευση και αντιπολίτευση) δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν βάλει την ταφόπλακα στα κόμματά τους.

Δεν έχει αντιληφθεί τόσο εκείνος, όσο και οι υπόλοιποι που ηγούνται των κομμάτων του Κοινοβουλίου ότι μπορεί να κατάφεραν να περάσουν όλα όσα ήθελαν οι κηδεμόνες τους σε έναν λαό που έχει περάσει και έχει δει πάρα πολλά, αλλά την αντίδραση αυτού του λαού δεν την έχουν δει ακόμα. Δεν μπορούν καν να την φαντασθούν.

Οι ομαδούλες των ‘τάχα’ τρομοκρατών θα θυμίζει παιδική χαρά όταν η οργή θα ξεσπάσει.

Και τότε θα πρέπει να είμαστε όλοι πολύ προσεκτικοί. Γιατί αυτή η ‘αυλή’ βρίσκει πάντα τον τρόπο να κάνει τις κατάλληλες επαφές και να αναδεικνύει τους ‘ηγέτες’ που θα ‘ηγηθούν’ για να πάρουν με ζητωκραυγές την θέση αυτών που έφυγαν.

Θα μου πείτε τώρα, ποια είναι η δική μου αντίδραση;

Του παρατηρητή.

Έχοντας πλήρη επίγνωση του τρόπου που σκέπτεται η πλειοψηφία των ανθρώπων, η μόνη υγιής αντίδραση, κατά την γνώμη μου, ήταν η παρατήρηση. Και να λέω την γνώμη μου όπου κι αν βρίσκομαι.

Ένας λαός για να ξεσηκωθεί, για να ξεπεράσει τους πράσινους, γαλάζιους, κόκκινους, ροζέ, έγχρωμους και με πουά φράχτες της κομματικής του τοποθέτησης θα πρέπει να πιάσει πάτο.

Να μην έχει τίποτε να χάσει. Να μην έχει τα απαιτούμενα για να κυκλοφορήσει το σαραβαλάκι του, να μην έχει τα απαιτούμενα να πετάξει τα παπούτσια του αλλά να πάει να τα μπαλώσει, να μην έχει τα απαιτούμενα για να πληρώσει το ηλεκτρικό και το νερό (που οι λογαριασμοί τους είναι παραφουσκωμένοι και δεν αντιστοιχούν στην πραγματική αξία κατανάλωσης), να μην έχει τα απαιτούμενα για να αγοράσει τα Nike ή τα Puma παπούσια, την Sindy ή τον Bob τον σφουγγαράκη, να μην έχει τα απαιτούμενα για να πληρώσει τα εμβόλια που πρέπει να κάνει στο παιδί του, που δεν θα του βγαίνουν τα χρήματα για να δώσει στο έφηβο καμάρι του ή τον άνεργο κληρονόμο του το χαρτζιλίκι για να πάει να πιει τον καφέ, το ποτό του…να μην του βγαίνουν τα όσα θα παίρνει από την δουλειά του για να αγοράσει τα φρούτα και τις πάνες του παιδιού του.

Αν και έχω μια μικρή αμφιβολία ότι ακόμη και τότε θα αισθάνεται ότι είναι καλύτερα από τον διπλανό του που του πήρε η τράπεζα το σπίτι και το αυτοκίνητο. Μέχρι βέβαια να απολυθεί και ο ίδιος και να μην μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο του και τα κοινόχρηστα η να αναγκαστεί να ξεπουλήσει το σπίτι του ή το αυτοκίνητό του αντί πινακίου φακής.

Βέβαια υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποια μερίδα αυτών των ανθρώπων να αποφασίσει να μιμηθεί τα παραδείγματα που χρόνια τώρα τους δείχνει το χαζοκούτι.

Να προσπαθήσουν να διατηρήσουν τα αγαθά τους γυρίζοντας τσόντες ή κάνοντας βίζιτες σ’ αυτούς που πάντα είχαν την οικονομική ευμάρεια να διατηρούν σπιταρόνες και εξοχικά, σπορ αυτοκίνητα, υπηρετικό προσωπικό και που χάρη στα ανθρωπάκια που λέγαμε παραπάνω εξακολούθησαν να τα έχουν και να τα επαυξήσουν. Να τα μεταφέρουν στο εξωτερικό και να εγκαταλείψουν το καράβι όταν δεν θα έχει πια να τους προσφέρει οτιδήποτε.

Όμως, αυτό το σενάριο είναι μάλλον δύσκολο να παιχτεί. Βλέπετε υπάρχει σωρός δυστυχισμένων που κατέκλυσαν την αγορά χάρη στην αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση των εμπόρων λευκής σαρκός.

Θα έχει ενδιαφέρον… Θα μπορούσε άραγε η σημερινή Ελληνίδα μάνα ή ο σημερινός Έλληνας πατέρας να εκδίδει το ανήλικο αγόρι ή κορίτσι του για να έχει να φάει όλη η οικογένεια για μια μέρα; Ξέρετε κάτι τέτοια συνέβαιναν πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε κάποιες χώρες…

Γιατί φίλοι μου και συνιθαγενείς μου θα πρέπει να ανατρέξετε να δείτε πόσο καλά τα πάνε οι λαοί των χωρών που έχει μπει το ΔΝΤ. Όχι οι εκάστοτε ηγεμονίσκοι και το σαθρό περιβάλλον τους που συνεχώς θα φροντίζει να σας πείθει ότι θα διαχειριστεί πιο δίκαια την κρίση. Ο λαός τους. Δείτε το βάραθρο στο οποίο τους έχουν ρίξει …

Και ίσως τότε να δείτε ποια είναι η λύση…

Η άμεση επίθεση.

Όπως λόγω έλλειψης χρημάτων μειώνονται οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να μεταφέρουμε το πεδίο των αγορών μας στα μικρομάγαζα, σ’ αυτούς που μας σέβονται και δεν έχουν τις τιμές τους στα ύψη προσπαθώντας να επιβιώσουν σε αυτόν τον Αρμαγεδώνα. Σ’ αυτούς που παλεύουν να κρατηθούν στην αγορά με αξιοπρεπείς και όχι ληστρικούς όρους.

Και αν επιμένουμε στα σούπερ μάρκετ ας προτιμήσουμε τον Βερόπουλο ή τα My market και όσα ανήκουν ακόμη σε Έλληνες. Ας προτιμήσουμε από εκεί τα ελληνικά προϊόντα ή τις συσκευασίες που έχουν οι ίδιοι.

Ας βάλουμε την πιστωτική στην άκρη. Ας ξεχάσουμε το shopping therapy (ναι, γίνεται ακόμη αυτό το παράλογο και μάλιστα με την πιστωτική…)

Ας προτιμήσουμε τα μη επώνυμα προϊόντα. Ας φτιάξουμε τη δική μας μόδα. Οι καπνιστές ας στηρίξουμε την ΣΕΚΑΠ αν παραμένει συνεταιρισμός. Και ακόμα καλύτερα ας μειώσουμε το κάπνισμα όσο μπορούμε.

Ας εγκαταλείψουμε τη συνήθεια των αναψυκτικών. Κι αν θέλουμε οπωσδήποτε το αναψυκτικό μας, ας αναζητήσουμε τα ΕΨΑ.

Καφέ; Του Δρίτσα που τόσο πολύ πολεμήθηκε πάνω από δεκαετία με τις ξένες εταιρείες και μάλιστα βρώμικα.

Ας αρχίσουμε να κοιτάμε γύρω μας. Αw δούμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και να τους βοηθάμε. Να δίνουμε ότι δεν χρησιμοποιούμε πλέον.

Ας τους αντιμετωπίσουμε όχι με το βλέμμα της ελεημοσύνης, αλλά της αμοιβαιότητας. Δεν ξέρουμε αν σε μερικούς μήνες ή χρόνια θα βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση απελπισίας.

Ας πάμε με τους φίλους μας μια βόλτα απλά στο διπλανό πάρκο, ή την πλατεία ή την παραλία. Αw παίξουμε με τα παιδιά και τα εγγόνια μας κάποιο παιχνίδι, ή απλά ας αρχίσουμε να λέμε ιστορίες διανθίζοντάς τες με κινήσεις, εκφράσεις… Ας μην τα βγάζουμε από το σπίτι για να τα πάμε σε κάποιον άλλον κλειστό χώρο όπως αυτά τα καινούργια φρούτα των παιδότοπων… Από κλουβί σε κλουβί θα μπαίνουν έτσι κι αλλιώς στην υπόλοιπη ζωή τους τα περισσότερα από αυτά.

Ας μαζευτούμε μια στο σπίτι του ενός και μια στου άλλου φίλου χωρίς ιδιαίτερες ετοιμασίες. Ακόμα κaι μια τηγανιά πατάτες, μια μακαρονάδα είναι αρκετή. Θα αλλάξουμε χώρο και θα συζητήσουμε για χίλια δυο πράγματα. Η παρέα έχει σημασία όχι το τι θα στρωθεί στο τραπέζι.

Ας το κάνουμε ρεφενέ. Εγώ φτιάχνω αυτό, εσύ το άλλο.

Ας δούμε ταινίες μαζί με τους φίλους ή την οικογένειά μας στην τηλεόραση σαν να έχουμε πάει στον κινηματογράφο. Να ντυθούμε, να έχουμε φτιάξει τα πατατάκια μας ή το ποπ κορν και να στρωθούμε στον καναπέ. Να σχολιάζουμε ελεύθερα, να καθίσουμε μετά και να τα πούμε.

Και το πιο σημαντικό: Ας διαβάζουμε… Κάτι περισσότερο από τα στυλίστικα περιοδικά και τα σκανδαλοθηρικά. Η δικαιολογία της επιπλέον δαπάνης για να κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Δόξα τον Κύνα, δημοτικές βιβλιοθήκες υπάρχουν άφθονες και δανείζουν. Και οι φίλοι μας μπορεί να έχουν βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει.

Το πολύ-πολύ ειδοποιήστε με και θα σας στείλω εγώ από την δική μου βιβλιοθήκη.

Το διάβασμα μας ανοίγει ορίζοντες. Μας βάζει σε άλλες ατραπούς.

Αυτό που βιώνουμε εμείς τώρα να θυμάστε ότι το έχουν ζήσει εκατομμύρια άνθρωποι.

Δείτε το και από την θετική πλευρά: Ήρθε ο καιρός να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας.

Να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Όλοι μας κάποια στιγμή δεν παίρναμε αποδείξεις, βοηθώντας τον οποιοδήποτε να φοροδιαφεύγει, όλοι μας προχωρήσαμε σε κάποιες αγορές και κινήσεις που ήταν παραπάνω από όσο άντεχε η τσέπη μας, κάποτε πετύχαμε κάποια δουλειά ή ελπίζαμε σε κάποιο βόλεμα μέσω γνωστών, αρκετοί κάναμε τα στραβά μάτια σε κάποια συναλλαγή που υπέπεσε στην αντίληψή μας αντί να την αναδείξουμε και να αντισταθούμε σθεναρά στην επιβολή της νοοτροπίας ότι έτσι πετυχαίνουν οι άνθρωποι.

Ξέρετε γιατί οι φτωχοί άνθρωποι είναι πολλές φορές πιο ευτυχισμένοι; Γιατί έχουν ηθελημένα ή όχι ξετινάξει από πάνω τους το λούστρο και έχει μείνει η ουσία.

Μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φαγητό που έχει φτιαχτεί με αγάπη και φροντίδα.

Με όλα αυτά που βάζω και τον εαυτό μου μέσα αν και δεν τα έχω πράξει ή δεν τα κάνω, δεν εννοώ να αρκεστούμε σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση. Εννοώ να αντιληφθούμε τι έχουμε κάνει στον εαυτό μας.

Και ασφαλώς είμαι υπέρμαχος της επίθεσης σ’ αυτή την λαίλαπα ασχετοσύνης (είπαμε είμαι καλοδιάθετη).

Συμμετέχετε στα κοινά. Όπου και αν είναι. Στις συνεδριάσεις των δημοτικών και νομαρχιακών συμβουλίων, στον σύλλογο γονέων, εργαζομένων, στο αθλητικό σωματείο, στην συνέλευση της πολυκατοικίας σας… οπουδήποτε. Μην αφήνετε να αποφασίζουν για εσάς χωρίς εσάς.

Μάθετε τα παιδιά σας να συμμετέχουν, να είναι ενεργοί πολίτες. Δείξτε τους κάτι άλλο από αυτά που τους γεμίζουν το κεφάλι από την χαζοτηλεόραση. Ανοίξτε την μόνο όταν έχει κάτι που θα σας προβληματίσει, που θα σας κάνει να αισθανθείτε όμορφα. Αλλά κλείστε την αμέσως μόλις αρχίσουν οι διαφημίσεις και οι εκπομπές που σας βομβαρδίζουν με ευτελείς ειδήσεις και συζητήσεις, που σας αποχαυνώνουν και σας αποκοιμίζουν.

Κρατήστε την επαφή με τα παιδιά σας, με τους νέους γενικότερα. Αφουγκραστείτε τα!  Πάψτε να το παίζετε ειδήμονες. Την τύφλα μας δεν ξέρουμε! Δείτε με την δική μας ανέχεια που έχουμε καταντήσει τη χώρα μας! Συζητήστε μαζί τους, πάρτε από την δική τους αθωότητα και καθαρότητα πνεύματος! Μην τα αφήνετε έρμαια στα όσα τους διδάσκει ένα αποτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα!

Και όταν έρθει η ώρα να επιλέξετε και πάλι τον νέο σας αντιπρόσωπο ψάξτε… Επιλέξτε με γνώμονα την αξία του καθενός από τους υποψήφιους, την πορεία της ζωής του, τα όσα έχει πράξει τόσο στην προσωπική όσο και στην δημόσια ζωή του.

Επιλέξτε επιτέλους τους ανθρώπους που θα είναι παράδειγμα προς μίμηση.

Επιλέξτε τους ανθρώπους που θα φροντίσουν να αφήσουν κάτι θετικό στις επόμενες γενιές και ταυτόχρονα θα σέβονται τις ανάγκες σας. Τις ανάγκες κάθε ζωντανού όντος.

Και φροντίστε να ξύσετε λίγο το δικό σας λούστρο. Ψάξτε να βρείτε κάτω από τα ρούχα, το σώμα, το μυαλό, τι κρύβετε μέσα σας; Ποιες είναι οι πραγματικές επιθυμίες σας, αυτές που έχουν καταχωνιαστεί και διπλοκλειδωθεί  στον πάτο της ψυχής σας από τις στριμμένες και μπλαζέ επιθυμίες που σας έχουν επιβληθεί από τότε που ήσασταν μικροί και ούτε καν το καταλαβαίνατε ότι ήταν οι επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων και όχι τα δικά σας.

Και αφού τις βρείτε, δείτε τι κάνατε για να τα κάνετε πραγματικότητα. Δείτε ποιες είναι οι δυνατότητές σας.

Μπορεί να θέλω να γίνω αρχαιολόγος (λέμε τώρα) τι έκανα γι’ αυτό; Δεν πήγα πανεπιστήμιο, δεν σπούδασα κάτι τέτοιο αλλά το θέλω πολύ. Μάλιστα! Ας αρχίσω λοιπόν να μαθαίνω γι’ αυτό. Αρχαία ελληνικά, λατινικά, σφηνοειδής γραφή, αρχαιοελληνική γραμματεία, βιβλία ανάλογα, επισκέψεις σε χώρους αρχαιολογικούς… Και αν γίνει εμμονή προσπαθώ να βρω τον χρόνο να μελετήσω και να δώσω πάλι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Μπορεί να κάνω δεκαπέντε χρόνια για να τελειώσω αλλά το θέμα δεν είναι ο χρόνος. Έτσι κι αλλιώς θα περνάει… Ας χωρέσω μέσα στο πέρασμά του και την πορεία για την πραγματοποίηση της δικής μου επιθυμίας.

Και κάτι ακόμα. Ας πάψουμε να μοιράζουμε ευθύνες ή να βλέπουμε συνεχώς τα στραβά των άλλων. Ας κοιτάξουμε και τα δικά μας. Ας τα παλέψουμε λιγάκι. Αντί να σπρώχνουμε και εμείς μαζί με τους άλλους για να μπούμε στο λεωφορείο ή στο βαγόνι του μετρό, ας προσπαθήσουμε να μπούμε με την σειρά μας. Ας μην πετάξουμε τη γόπα μας στον δρόμο, ας μην πετάξουμε τα μπουκαλάκια του νερού ή οτιδήποτε άλλο στην παραλία, ας ελαχιστοποιήσουμε τις λέξεις που αποτελούν πια τον μόνιμο χαρακτηρισμό οποιουδήποτε θεωρούμε ότι δεν πράττει όπως εμείς (μ…). Ας χαμογελάσουμε στον υπάλληλο που μας εξυπηρετεί, ας τον ευχαριστήσουμε όταν τελειώσουμε, ας του ευχηθούμε μια καλημέρα ή ένα καλό σαββατοκύριακο όταν φύγουμε…

Κάπου γύρω μας βρίσκονται τα μάτια και τα αυτιά ενός παιδιού… Δώστε την ευκαιρία στην επόμενη γενιά να διατηρήσει τέτοιου είδους αναμνήσεις από το παρελθόν του για να τις μιμείται στο μέλλον.